Ástin

Hamingjan er þegar þú strýkur á mér hárið,

svo blítt - svo unaðslega.

Hjartað hamast og ég næ varla andanum,

unaðurinn er svo mikill.

Svo allt í einu hverfuru eins og dögg fyrir sólu,

tárin leka og tómleikinn heltekur mig,

hamingjan er ekki lengur til

og hægt og rólega kemur myrkrið

sem fyllir öll mín vit og umlykur mig.

Allt sem þú varst búin að leggja vinnu í

hverfur á augabragði,

svo óréttlátt - en samt svo eðlilegt.

Leit mín að hamingjunni er hafin á ný...

BLV